K

ażdego roku wraz z plonami roślin uprawnych (znacznie mniej z owocami roślin sadowniczych) wywozi się z pola bardzo dużo składników mineralnych, w tym wapnia,magnezu, potasu. Gdy dawki nawozów alkalizujących środowisko są niskie, wówczas zakwaszenie gleb potęguje się. Stosowanie niektórych nawozów, w tym szczególnie siarczanu amonu, z nawozów potasowych (sól potasowa), powoduje również zakwaszenie gleb. Ponadto amoniak uchodzący wznacznych ilościach z gleby do atmosfery łączy się szybko z kwasami, tworząc aerosol siarczanu amonu lub azotanu amonu i z opadami dostaje się do gleb, powodując ich dodatkowe zakwaszenie.

Z

mniejsza się przyswajalność fosforu, magnezu, wapnia, molibdenu. Powstają w wodzie nierozpuszczalne fosforany glinu, żelaza oraz molibdeniany glinu i żelaza. Jony glinu bardzo łatwo łączą się z fosforem w nierozpuszczalne fosforany. Z jednej strony można by powiedzieć, że jest to zjawisko pozytywne, ponieważ aktywny glin przechodzi w formę związaną, ale równocześnie fosfor staje się niedostępny dla roślin uprawnych. Powstaje sytuacja, gdzie przy dużej zawartości fosforu w glebie rośliny cierpią na jego brak. W takim przypadku najlepszym rozwiązaniem jest stosowanie fosforu dolistnie np. Fostar lub Acid lub Plonochron fosforowy.

S

pośród wielu czynników wpływających na wzrost i plonowanie drzew owocowych kwasowość gleb wymienia się jako jeden z najważniejszych. Ponad 80% gleb Polski użytkowanych rolniczo i ogrodniczo ma odczyn kwaśny lub bardzo kwaśny. Drzewa owocowe (i nie tylko drzewa) uprawiane na glebach kwaśnych mają złe warunki wzrostu i rozwoju. Związane jest to z ich niekorzystnymi właściwościami fizycznymi, chemicznymi i biologicznymi, z niedoborem oraz nadmiarem wielu składników pokarmowych, a nawet z toksycznym oddziaływaniem na uprawiane rośliny.